Vikuskifti í Eiriksgarði

Eini 30 fólk harav 17 børn vóru vikuskifti í Dali. Eiriksgarður er sera hóskandi gisting til bólkar, eitt nú bindiklubbar, familjur ella aðrar klubbar. Køkurin er góður og arbeiðsligur og so væl útgjørdur, at køksarbeiðið nýtist ikki at taka so nógva tíð. Baðirúm er fínt og tað ber til at skildra rúmini sundur.

Tey vóru túr í haganum hoppaðu trampolin, súkklaðu fullspeed gjøgnum bygdina.

Tey spældu í ánni og sóu nógv síl.

…og foreldrini høvdu avtalað, at eingin hevði I-pad ella teldil við, so tað var herligt hjá børnunum at hava foreldrini heil hjá sær.

Áðrenn tey fóru at leggja seg um kvøldið, fóru tey at vassa í sjónum, so svevur mann so væl. Kampinghúsið er eisini deiligt at hava, um páparnir vilja fara at hyggja at fófbólti ella øll rullan skal spæla gekk.

Tey vóru túr í haganum, og børnini vóru røsk at ganga.

Og við í hetta tilmæli um Eiriksgarð hoyrir, at tað er sera ódýrt at búgva har.

Bødvar 50

Høvuðspersónurin væl til passar sín stóra dag.

Bødvar Hjartvarsson ella snikkarin í Dali hevur hildið 50 ára føðingardag. Dagurinvarð hildin í Eiriksgarði í Dali. Eini 150 fólk savnað til ein deiligan nátturða. Bødvar hevði sjálvur útvegað og gjørt nógv av matinum til, til dømis hevði hann bakað alt breyðið. Vilhelmina segði, at Bødvar dugir alt, m.a. bakar hann altíð breyð. Maturin var sera góður, har var bæði breyð og viðskeri, grind og fiskur og kjøt, súpan og flógivr rættir. Og eingin nýttist at sita tystur heldur.

 

Helga og Bødvar eru góð vertskapsfólk, og dalbingar eru væl staddir við tónleikarar, so tað mátti blíva eitt fínt kvøld. Sangur rungaði, og talur vóru hildnar fyri føðingardagsbarninum.

Laila rósti beiggja sínum fyri hansara hjálpsemi og fyri at hann heldur familjuni saman, og Vilhelmina var takksom, at Helga og Bødvar valdu at búseta seg í Dali. Og systurdøturnar reistu seg allar og greiddu væl frá, hvussu arbeiðssamur og hjálpsamur Bødvar er.

 

Jóannes í Stórhúsi, Pól Jákup og Emil spældu, og folk sang av hjartans lyst.

Millum gestirnar var Torvald, pápabeiggi Bødvar, sum Bødvar hevur fylgt til Føroyar og fylgir aftur til Danmarkar.

Yngsti gestur var ein lítil genta, sum Bødvar er ommubeiggi at, men eisini onnur børn vóru við.

Hjartaliga tillukku Bødvar og takk fyri eitt fínt kvøld!

Símin Hannus: - Fari helst ein túr við dorgini

 

 

Av portalinum..28.08.2014 – (Snorri Brend)

Nú hevði Hvalurin staðið nóg leingi inni. Tíðin var komin at flota bátin aftur her í Dali.
Týskvøldið vóru Símin Hannus Johannesen og tveir aðrir mans við, tá báturin var førdur oman til bátadráttin í heimbygd hansara.
Og løtu seinni lá Hvalurin so snøgt bundin við atløgubryggjuna í hesi lítlu og vøkru bygdini á eystursíðuni á Sandoynni.
- Ikki tí, - Hvalurin var á floti fyrr í summar, tá vit dyrgdu eitt sindur, greiðir Símin Hannus frá.
Hann starvast dagliga hjá Fiskiveiðieftirlitinum (FVE), men hevur summarfrí nakrar dagar aftrat.

HJÁLP AT FLOTA
Tað hevur annars ikki ligið so øgiliga væl fyri at hava bátin liggjandi her í Dali í summar.
Hann hevur ligið við eysturætt ein stóran part av sumrinum. Og her í bygdini merkir tað, at tað er heldur ókyrt at hava bátin liggjandi bundnan trygt við bryggju.
Ein annar trupulleiki er, at í heimbygd hansara er ikki bara einfalt at flota ein bát. Tað krevur sjálvandi nakrar raskar menn, og tað er ikki altíð so lætt, tá teir eru fleiri mans omanfyri 60, enn teir sum eru niðanfyri.
Fleiri tristar eru í bygdini, sum ikki hava fastan motor. Og tað er sjálvandi einfaldari at flota teir, enn ein maskinbát.
- Men eg fekk so tveir aðrar við mær, og so var tað ordnað.
- Og her liggur so Hvalurin. Ein snøggur bátur, sigur Símin Hannus.

VIÐ DORGINI
Í løtuni eru menn norðanfyri – í øllum førum – farnir eftir náta. Og líkt er eisini til, at nakað er at fáa.
Um Símin Hannus fer eftir náta, hevði hann ikki avgjørt, tá Portalurin tosaði við hann fyrrapartin í gjár.
- Eg havi feriu nú, men eg veit ikki rættiliga. Tað verður nokk mest til ein túr við dorgini, sigur hann.
Gekst sum ætlað, miðaði hann eftir at fara á flot í gjárkvøldið.
Veðrið í gjár var í øllum førum til tað.

Vikuskifti í Dali og á Sandi. LIsa fyrstu ferð í Dali í 5 ár. Diddan fyrstu ferð nakrantíð

Annfinnur fegin at leggja rívurnar til viks einaferð aftur.

Eyðbjørg og Sjúrður totast við tað síðsta hoyggið. Turið klár at fara til Sands at fáa sær morgunmat.

Her sita vit báðar og gera okkum til góðar á bókasavnsloftinum.

Hesar báðar diddurnar eru fermenningar – Lea og Magna. Vit sóu Leu ganga har og renna og hugsaðu, sum handan gentan líkist Magnu, bæði í útsjónd og í bragdligheit, og so er hon ommudóttir Halldóru og Rasmus, dóttir Evy.

Altíð hugaligt at hitta Magna í Dals túni, hann hevði verið eftir einum hoyposa.

Vinmenninir Vitus og Ólavur í Klæmintstovu.

Abbabeiggin og diddan, diddan er nokso stór nú, Lisa hjá Sólrun heilsar upp á Vitus abbabeiggja.

Lisa og omman vóru raskar hesa ferð, vit lúkaðu rundan um húsini og vaskaðu hjallin, men so vóru vit eisini fyrilagstar. NOT!

Í Dali ein summardag

Reiggjurnar eru stuttligar, og Magna og Emil eru í leysari luft.

og so gingu vit túr við Komminum, men hann vildi ikki ganga, tí at hann hevði hug á einari í einum húsbili. Nógvir húsbilar vóru á Oyrini, og tað gav at bíta, tá ið vit skuldu norður aftur. tá stóðu vit eftir í Skopun og fóru sightseeing har.

 

 

FS og Emil fóru til gongu til Húsavíkar í nýggjum gummistivlum,

Á Bakkanum sótu vit væl, sum vanligt, deiligt at síggja Vitus heima aftur.

og Madeleine og Lív Rósa fóru útferð við teppi og matpakka.

 

Og so fóru vit øll til Húsavíkar at vassa, summi gjørdi tó meiri av enn onnur!

Aaaah, deiliga svalligt!